Ook al sta ik over minder dan 48 uur op Schiphol, om de blog toch maar even compleet te maken een verhaaltje over de Filippijnen (hoewel het reallife verhaal natuurlijk stukken beter is, dus mocht je dat willen horen dan kun je woensdag aanbellen bij J. Catsstraat 21 Nuenen)

Ik ben bang dat het volgende stuk een soort aanprijzing zal gaan worden om met zn allen volgende zomer naar de Filippijnen af te reizen. Het vreemde is dat je hier bijna geen toerist ziet! Ik denk dat veel mensen denken dat het regenseizoen hier zorgt voor veel typhoons etc, of dat de politieke onrust in het zuiden van de Filippijnen de rest van het land ook onberekenbaar maakt. Niets van dit is waar, maar niet doorvertellen haha! Het was voor mij even wennen dat locals hier oprecht geinteresseerd zijn in je, en niet in je geld. Wat een verademing na al die maanden het gevoel te hebben dat je word afgezet waar je bij staat en mensen constant denken dat je hun prullen wil kopen als ze het maar vaak genoeg vragen. Iedereen spreekt verbluffend goed Engels en dankzij de Amerikaanse invloed kun je gemakkelijk aan de eeuwige rijstmaaltijden ontsnappen. Het gros van de bevolking is doorgewinterd katholiek, dat kan wel even wennen zijn als je bijvoorbeeld een jeepney driver een kruisgebedje ziet slaan voordat ie de motor start. De eerste keer dacht ik even dat dit mijn laatste ritje in Azië werd. Maar goed dat ik niet in een bus zonder remmen ben gestapt in de buurt van Manila..

Pluspunt nummer 1 van de Filippijnen blijft echter wel de prachtige natuur. In de eerste week ben ik op een eiland vol jungle verbleven waar om een of andere reden heuvels tussendoor zijn gegroeid die in het droge seizoen een chocoladekleurtje krijgen. Verder leven er hele schattige kleine aapjes op dit eiland, tarsiers (google). Ik heb een hele hoop dolfijnen gespot en veel verschillende prachtige, uitgestorven bountystrandjes gevonden. Natuurlijk heb ik ook weer volop gedoken in de Filippijnen, vanochtend nog veel te vroeg mn bed uit gerold om thresher sharks en 5 meter brede manta rays te spotten. Wat vet om haaien van zo dichtbij te kunnen zien, ik heb filmpjes dus dat volgt allemaal later.

En toen zat het er bijna op, 6 maanden Azië.. Ik heb een enorm dubbel gevoel, al een week of 2 denk ik constant, shit dit is de laatste keer dit of dat. Tegelijkertijd kan ik niet wachten om iedereen weer te zien en heb ik ook wel echt het idee dat ik klaar ben in Azië. Ik moet nog zeker een keer terug naar de Filippijnen en in Indonesië zijn er ook nog veel meer eilanden die ik moet gaan zien. Ik weet nu alleen dat het heel vreemd gaat worden om weer terug in het echte leven te stappen, op zoek naar een baan bah. Ik heb ontzettende behoefte aan stomme dingen zoals rode wijn en bruine boterhammen, een oerhollandse stamppot in het midden van de zomer klinkt mij ook niet eens zo verkeerd in de oren haha, maar ik weet ook nu al dat ik de rijst ga missen. Morgen om half 1 plaatselijke tijd vertrekt mn vlucht en zullen er zeker een paar traantjes gaan vloeien, maar ik zal er ook nog wel een paar bewaren voor Schiphol hoor!

Kus Carlijn